O gün, daha önce hiç tatmadığınız bir yemeğin ilk kaşıkları gibiydi; hiç görmediğiniz bir çift farın karanlık yolunuzu aydınlattığı ve daha önce hiç hissetmediğiniz bir büyünün yavaş yavaş ruhunuza sızdığı o an... Üzerinden birkaç yıl, belki de çok daha uzun zaman geçti. Peki, şu an en iyi kaskları takarken, en güçlü motorları sürerken o günkü kadar mutlu musunuz?
Mutluluğun Gerçek Tanımı Ne?
Mutluluk gerçekten kadranda 300 km/s hızları görmek mi, yoksa trafikte iğne deliğinden makasa girebilmek mi? Peki ya o baş belası, sürekli arıza çıkaran eski motorunuzda yaşadıklarınız mutluluk muydu? Hiç sanmam. Asıl güzel olan anılarımızdı, hayatın tüm ağır sorumluluklarından çok uzakta kalan o tasasız gençliğimizdi. Hangi hızda ne sürerseniz sürün, asıl mutluluk gideceğiniz yerde sizi bekleyenlere sağ salim ulaşmaktır. Kim bilir, belki masaya konulacak bir somun ekmek, belki de yolunuzu aydınlatan bir çift sevgi dolu göz için...
Yalnızlaşan Sürücüler ve Hiç Bitmeyen Umut
Zamanla dünya değişti, altımızdaki motorlar değişti, yollar ve hatta biz bile değiştik. Belki de tam olarak bu yüzden şimdi o kusursuz makinelerin üstünde daha da yalnızlaştık. Bugün ne kadar usta sürücüler olursak olalım, geçmişte yitirdiklerimizi arıyoruz. Ne kadar hızlı sürersek sürelim, bir türlü yetişemediklerimizin peşinden gidiyoruz. Motosiklet bizim için sadece bir ulaşım aracı değil; belki yarın, belki de uzun yıllar sonra nihayet bulunacak o umuda doğru yapılan sonsuz bir yolculuktur.