Motosikletlilerin Mecburiyetleri ve Kameralı Sürücüler
Motosiklet sürücüleri olarak trafikte tamamen korumasız bir şekilde ilerliyoruz. Bazen hayatta kalabilmek, iki aracın arasında ezilmemek için aralardan veya emniyet şeridinden gitmek gibi bazı hareketleri mecburen yapmak zorunda kalıyoruz. Biz bu manevraları tamamen kendi güvenliğimiz için yaparken, rahat koltuklarında oturan otomobil sürücülerinin telefonlarına sarılıp bizi videoya çekmesine ve polise şikayet etmesine bir anlam veremiyoruz. Vatandaşı birbirine düşman etmenin, trafikte adeta bir "ispiyonculuk" kültürü yaratmanın sonu gelmez; o beni şikayet eder, ben onu, o ötekini... İlla bir ceza kesilecekse bunu devletin memuru veya EDS kameraları zaten yapar.
Cezalar Caydırıcı mı, Yoksa Eğitim mi Şart?
Şunu kabul edelim: Ceza yemek gerçekten caydırıcı olsaydı, trafik sorunları uzun yıllar önce çözülmüş olurdu. Demek ki biz sadece cezadan anlamıyoruz; psikolojinin birinci kuralı der ki, yasak olan her zaman daha tatlı gelir. Önemli olan insanlara sadece itaat etmeyi değil, ahlakı ve edebi öğretecek bir eğitim sistemidir. Ehliyet sınavlarında sürücülerin sadece paralel park yapma yetenekleri değil, trafikte ne kadar sabırlı oldukları da test edilmelidir.
Empati ve Sükunet
Trafikte karşılaştığımız sorunları, camı indirip iki kelime konuşarak, empati kurarak ve anlaşarak çözmek hiç de zor değil. Zaten ülke ve dünya olarak yeterince zorlukla ve düşmanla mücadele ediyoruz; bir de biz yollarda birbirimize düşman olmayalım. Hatalarımızı sükunetle çözelim. Güvenli ve anlayışlı sürüşler!